نجوا های روزانه ی یک روزنامه نگار
نباشد زندگانی هیچ!
الا سایه ای لغزان و بازی های بازی پیشه ای نادان که
بازد چند گاهی پر خروش و جوش نقشی اندراین میدان و
آنگه هیچ!
زندگی افسانه ای است کز لب شوریده مغزی گفته آید
سر به سر خشم و خروش و غرش وغوغا
لیک بی معنا!
(نمایشنامه مکبث ـ.شکسپیر. ترجمه : داریوش آشوری)
" هتل یک میلیون دلاری" فیلمی است که چند ی پیش تماتشا کردم. امروز چند بار به یاد این فیلم افتادم به ویژه آن دیالوگ که تام ( پسر نقش اول فیلم ) به الوئیز می گویید:
Love can never portray in the same way as a tree, or the sea , or any other
mystery.
It is the eyes with which we see .It’s the sinner and the saint .It’s the light inside
the paint.
سه روز از توقیف شرق و بیکاری روزنامه نگاران می گذرد. دیروز که روز خبر نگار بود، دوستان و آشنایان زیادی تماس گرفتن و تبریک و تسلیت را با هم به من و امثال من گفتند. ما نیز با ادای جملات کلیشه ای و در حالی که هیچ معنایی از آنها در ذهنمان متبلور نمی شد به این دوستان پاسخ گفتیم. گفتن از این شرایط در حالی که ما همواره راوی مشکلات دیگران بوده ایم و به طبع باید راوی خوبی برای خودمان نیز باشیم، آسان نیست و غیر ممکن می نمایید. نمی دانم چرا در این لحظات فکر می کنم بیشتر می توانم با مردم سر دشت همدلی داشته باشم.با آنهایی که نفس شان بالا نمی آید و در همین حال ناظران از دیدن درد پنهان آنان نا توانند.
من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم
اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم
" فروغ فرخ زاد"
" بهترین حقیقت ها ،حقیقت هایی خون آلودند که گوشت وجود و هستی انسان را پاره می کند."(نیچه)
"شرق توقیف شد." به سادگی خواندن همین جمله. و به همین سادگی هم حدود 200 نفر کار خود را از دست دادند و از هستی ،از کار و زندگی، و از شیوه انتخابی زیست خود ساقط شدند.
این توقیف نه اولین که سومین توقیف این روزنامه بود.
یک ضرب المثل ایرانی می گوید:تمامی تاریکی و ظلمت دنیا نیز نمی تواند کور سوی شمعی کوچک را محو کند.
شرق یک شمع کوچک نبود و توقیف آن هم تمامی تاریکی و ظلمت دنیا نیست.سرمایه اجتماعی بر جای مانده از شرق و سایر نشریه های توقیفی روزی دوباره مجال ظهور وبروز می یابند اما این بار قویتر وبهتر.
همانطور که بدنه اصلی شرق بسیار با نفوذ تر ا ز گذشته به شکل روزنامه هم میهن خود نمایی کردند.
نیچه می گوید: چیزی که من را نکشد ، نیرومند تر می کند.
این گفته کاملا درباره مطبوعات پس از دوم خرداد صادق است. افراد بسیاری از روزنامه نگاران ملامت ها و مرارت ها کشیدند و بسیاری از آنها از گردونه کار مطبوعاتی حذف شده و می شوند. اما به همان میزان اشتیاق جوانان به مطبوعات فزونی یافته است و آنان جای پیشینیان خود را پر کرده و خواهند کرد. و چه زیباست که در همین حال و شرایط پیشرفت روزنامه نگاری به لحاظ حرفه ای و محتوایی را شاهدیم. کافیست مثلا فرم و محتوای روزنامه جامعه را با فرم و محتوای روزنامه هم میهن مقایسه کنیم.و از این ها مهمتر این که حاصل فعالیت های مطبوعاتی موجب شکل گیری گفتمان و تفکری شده است که قابل حذف شدن نیست. هرچند در این میان روزنامه نگاران در کنارتحمل همه مشکلات صنفی ( حقوق های نصفه نیمه ،استثمار توسط کارفرمایان خود، بیمه نشدن،و...) و غیره صنفی باید بهایی به جانکاهی افسردگی بپردازند.و البته
" افسردگی بهایی است که آدم برای شناخت خود می پردازد. هر چه عمیق تر به زندگی بنگری ، به همان مقدار هم عمیق تر رنج می کشی." (نیچه)
