وحشت مرگ

    چند سالی است که "وَلنتاین د ِی" به مدد پدیده ی جهانی شدن یا( به باور برخی) پروژه ی جهانی سازی وارد فرهنگ ایرانیان شده است. از همین رو، دیروز از بزرگواری فرهیخته پیامی متضمن لزوم باز گشت ایرانیان به فرهنگ باستانی و اصیل خود و دوری از فرهنگ غرب دریافت کردم. ایشان همچنین در این پیام درباره ی برگزاری جشن اسفندگان در پنجم اسفند ماه که طی آن از زنان تجلیل می شود، نیز توضیح داده بودند.              

      نمی خواهم در اینجا در باره عصر اطلاعات و شبکه ای شدن جامعه و در نهایت باز گشت جوامع محلی به "هویت" اصیل خود سخن بگویم.اما همین قدر بگویم که رد و بدل شدن چنین پیام هایی- هرچند با مدرن ترین وسایل ارتباطی عصر حاضر- از مقاومت برخی از گروه های اجتماعی و ارایه نمونه های جایگزین برای فرهنگ وارداتی و در نهایت زنده شدن دوباره ی بخش هایی از فرهنگ ما حکایت می کند. از این رو ، شاید بتوان گفت که جهانی شدن به میزانی که برخی بر طبل رسوایش می کوبند، رسوا نیست. چه آن که دستکم برخی ازگروه های اجتماعی را وا دار می کند درباره ی تاریخ اجتماعی خود قدری تامل و اندیشه کند. افزون بر این، در روزگار فراموشی فرهنگ مرتبط با عشق و دوستی  به ما ایرانیان کمی مجال می دهد تا به عشق و چرایی غیبت نوع راستین آن در جامعه بیندیشیم. درباره ی عشق از منظر علوم اجتماعی اینجا می توانید چند تا مطلب روشنگر ببینید.                                                                                                                                        

 Let me continue by English language, because I want to mention some dialogs or parts of movie which’s entitled shakespeare in love. I confess I love the movie owing  to its   casts' British accent , its literature language and representing a very     famous poet’s life                                                                                                              

As it has pointed in the name of the movie, the film shows romantic parts of William Shakespeare’s life. He fall in love by an aristocrat girl whose name is Viola De Lesseps

There is a Shakespeare’s poem which is repeated two times in the movie. The poem has been composed in the eyes of Valentine for his love Silvia:

What light is light, if Silvia be not seen?

What joy is joy, if Silvia be not by?

Unless it be to think that she is by

And feed upon the shadow of perfection 

Except I be by Silvia in the night, there is no music in the nightingale

Unless I look on Silvia in the day, there is no day for me to look upon

She is my essence, and I leave to be if I be not

In another part of the movie Viola tells her nurse: Love, love, love above all

Nurse: like valentine and Silvia?

 Viola: no, not the artful postures of love, but love that overthrows life. Unbiddable, ungovernable, like a riot in the heart, and nothing to be done come ruin or rapture

In the movie Viola tries to be close to Shakespeare by clothing like men and names herself Thomas Kent. When Kent fitches a letter from Viola, he (in fact Viola) asks Shakespeare: Tell me how you love her, will?

Shakespeare: Like sickness and its cure together

Kent (viola): oh, yes, like rain and sun, like cold and heat. Is your lady beautiful?

Shakespeare: Thomas, if I could write the beauty of her eyes, I was born to, look in them

and know myself

Kent (viola): and her lips?

Shakespeare: her lip? The early morning rose would whiter on the branch if it could feel

envy.

Kent (viola): and her voice, like lark’s song?

Shakepeare: Deeper, softer. None of your twittering larks I would banish nightingale                          from her garden before they interrupt her song