وحشت مرگ

۱- دنیس مک شین نماینده پارلمان انگلیس گفته : " جوان بودن در 1968 به معنای زندگی در بهشت بود." ما ( من و هم نسلان من ) نمی توانیم این جمله را به درستی درک کنیم. این که جوانی چیست و جوانی کردن کدام؟ از سوی دیگر احتمالا  "بهشت" مورد نظر این آقا با تصور ما از بهشت متفاوت است، چرا که  دستکم 40 سال از تاریخ انقضای آن "بهشت" گذشته است و این فاصله زمانی اجازه درک تمام عیار ِارزش ها و هنجارهای حاکم بر جهان و اروپای آن زمان را از ما سلب کرده است. و البته " ما " در "بهشت" دوران خود زندگی می کنیم، هر چند از جوانی کردن و جوان بودن ( در هر معنای قابل تصور آن) رد و نشانی نیست. در بهشت دوران ما هم، شورش( حاشیه نشین های فرانسه و ده ها شورش دیگر در سراسر جهان)، جنگ ( جنگ عراق که خیلی ها آن را به جنگ ویتنام تشبیه می کنند) و تمام ویژگی های لازم دیگر برای تشکیل بهشت وجود دارد. با این حال، اگرچه همه جای این بهشت جنگ قدرت در میان است اما عقلای هر قبیله ای  تمایل دارند برای داشتن بهشتی بهتر با هم "گفت و گو" کنند نه " مناظره ". مثلا همین برادر حسین اوباما گفته است اگر رییس جمهور آمریکا شود با احمدی نژاد گفت و گو می کند. اما این روز ها که مشخص شده او کاندیدای مسلم دمکرات ها است ، جورج بوش ِ جمهوری خواه در اسرائیل گفته : ظاهرا بعضی ها بر این باورند که باید با تروریست ها و رادیکال ها مذاکره کنیم. پیش از این نیزما با این "توهم احمقانه" مواجه بوده ایم. زمانی ( 1939) که تانک های نازی در خیابان های لهستان بودند، یکی از  سناتورهای آمریکا اعلام کرد: اگر بتوانم با هیتلر مذاکره کنم ، ممکن است از همه این درگیری ها اجتناب شود.بوش با این تشبیه خود، یکی به اوباما زده، یکی هم به احمدی نژاد. کاندیدای دمکرات ها جواب این توهین را بی درنگ داده است . حالا باید منتظر بود تا یکی از مقامات دولت نهم جوابی بدهد.

اما اگر به چند ماه پیش برگردیم. مثلا به 7 یا 8 ماه پیش و سری بزنیم به حاشیه اجلاس شرم الشیخ، جایی که محمد جواد لاریجانی با خبرنگار یک روزنامه آنچنانی مصاحبه می کند، در پاسخ به سووالی درباره مذاکره با آمریکا از دهان او می شنویم : اگر لازم باشد،در قعر جهنم با شیطان مذاکره می کنیم.خوب! همین گفته هم نشان می دهد که ما الان در "بهشت" هستیم. اما به یک کم گفت وگو نیاز داریم.

۲- دو خبرازقربانیان اتریشی. اول این که خانواده فریتزل ( همسر قانونی فریتزل و دخترش که 24 سال توسط پدرش زندانی بود و 7 بچه حاصل از تجاوز پدر خود دارد ) با نوشتن متنی روی یک شومیز بزرگ از هم شهری های خود برای همدلی با آنان تشکر کردند وهمشهری های آنان هم کلی اشک ریختند. دوم این که مادر ِناتاشاکامپوش ( دختری که در 10 سالگی ربوده شد و بیش از 8 سال در یک زیرزمین حبس بود و مرد آدم ربا در طی این مدت به او تجاوز می کرد) از قاضی پیشین ِ دادگاه دخترش که به وی اتهام همدستی با آدم ربا را نسبت داده بود ، شکایت کرد. آدم ربا با فاصله اندکی پس از این که متوجه شده بود ناتاشا فرار کرده است، خود را به زیر چرخ های قطار انداخت و خودکشی کرد.

برلوسکونی نخست وزیر جدید ایتالیا که  در پی یک حماسه انتخاباتی بار دیگر بر سریر قدرت تکیه زده است، برای این که از همتای اسپانیایی خود در رفع نابرابری جنسیتی دستکم در کابینه اسپانیا ، عقب نماند و پُز ِ مبارزه با نابرابری به خود بگیرد، 4 پست از 21 پست  ریاست وزارتخانه های کابینه خود را به زنان اختصاص داد. اما به گفته رسانه های اروپایی و از جمله بنگاه خبر پراکنی بریتانیای کبیر این انتخاب ها بیش از این که براساس شایستگی های این زنان باشد ، بر اساس خوش تیپی و خوشگلی آنان صورت گرفته است.

یکی از 4 زن کابینه برلوسکونی رامشگر(رقاصه) سابق یکی از شبکه های تلویزیونی متعلق به  برلوسکونی است. او که اکنون 32 ساله است در سال 1997 مقام ششم زیباترین زن ایتالیا را کسب کرده است. وزراتخانه محیط زیست این کابینه نیز به خانمی 41 ساله از همکارن حزبی آقای برلوسکونی رسیده است. او 14 سال پیش به هنگام نمایندگی در پارلمان ایتالیا به زن زیبای پارلمان شهرت یافت. و یکی از کمدین های ایتالیایی او را" بهترین  چیز در سیاست ایتالیا " توصیف کرده بود. اما پدیده دیگر، افزون بر این که زنی زیباست ، رکورد دیگری را نیز در تاریخ سیاسی ایتالیا بر جای گذاشته است. او با 31 سال سن جوان ترین ایتالیایی است که تا کنون توانسته به مقام وزارت برسد.

برلوسکونی که پیش از این گفته بود : کابینه اسپانیا خیلی زنانه ( در معنای منفی آن ) شده است، اینک خود به " مرد ِ دوشیزگان " شهرت یافته است.

این همه در حالی است که حقوق زنان در جامعه ایتالیا نسبت به مردان بسیار کمتر است و همچنین آنان با سایر تبعیض های جنسیتی رایج در جوامع" پدر سالار " و "تمامیت خواه" مواجه اند. انتخاب 4 وزیر زن با اوصافی که شنیده می شوند، نه تنها گامی در جهت رفع تبعیض جنسیتی ارزیابی نمی شود که ادامه به حماقت کشاندن توده ها  است. 

* دکتر علی شریعتی  

1-هنوز یک ماه از دامادی پسر احمدی نژاد نمی گذرد که جورج بوش هم هوس کرده تا پیش ازپایان دوران ریاست جمهوری خود، یکی از دختر های دو قلوی اش را عروس کند.البته مشخص است که داماد هم یکی از بزرگترین بورژواهای ایالات متحد و مهمتر از آن، پسر رییس حزب جمهوریخواهان ایالت ویرجینیا است. بله یک عروسی سیاسی دیگر. انگار عروس یا داماد شدن ، وقتی که پدرت رییس جمهور باشد، خیلی جالب و وسوسه برانگیز است.چون شهرت پدر موجب می شود که نه تنها اقوام بلکه یک ملت از ازدواجت اطلاع پیدا کنند و البته اگر دختر رییس جمهور آمریکا باشی ، با امکانات ارتباطی دوران ما، دستکم، نیمی از جمعیت جهان مطلع

می شوند و تو هم  ( جنا بوش ) شاید نوعی لذت مضاعف را درون خودت احساس کنی یا شاید هم اساسا برای تو فرقی نکند وموفقیت در زندگی خصوصی، از همه این مسایل اهمیت بیشتری داشته باشد. کسی چه می داند!

اما این عروسی چند نکته جالب دارد. اول این که جنا بوش 26 ساله خواسته که عروسی او نه در کاخ سفید  که در "مزرعه پدری" واقع در ایالت تگزاس وبه طور خصوصی( شبیه دامادی پسر احمدی نژاد، با این تفاوت که جنا بوش فقط 14 تا ساقدوش دارد و کل مهمانانشان حدود 200 نفر برآورد شده است) برگزارشود.دوم این که جورج بوش به محض این که پسرویرجینیایی، دخترش را از او خواستگاری کرده ، در دم و بدون لحظه ای تردید، "بله" را گفته است. سوم این که عروسی جنا بوش ، بیست و دومین عروسی از عروسی های فرزندان روسای جمهور ایالات متحده خواهد بود که در زمان حکومت پدرانشان برگزار شده است. شاید این هفته یا هفته آینده مطبوعات و شبکه های خبری آمریکا روزهای پرکاری را برای پوشش حاشیه های این عروسی و عروسی های سیاسی پیشین داشته باشند. در همین حال،دوگ وید آجودان سابق جورج بوش و نویسنده کتاب " خانواده رییس جمهور" عروسی جنا بوش را " ضد عروسی آلیس روزولت " توصیف می کند. دختر تئودور روزولت در سال 1906 ازدواج کرد.

وید می گوید: آن عروسی در زمان مکنت مالی آمریکا و صلح اتفاق افتاد و این یکی درهنگامه جنگ و ستیزه اقتصادی. خانواده روزولت پر زرق و برق وخوش مشرب بودند، اما بوش ها گوشه گیرند. آن یکی

 پرطرفدار ترین دوره ریاست جمهوری در تاریخ آمریکا بود و این یکی، یکی از غیر مردمی ترین ها

است. آلیس ساقدوش نداشت، اما جنا 14 نفر ساقدوش دارد.

2- حتما شنیدید یا حتی دید که آدم های موفق خیلی منظم و پابند به برنامه ریزی هستند. حتما می دانید که انسان های تبهکار چه از نوع سیاسی، اقتصادی... و البته "جنایی" آن خیلی باهوش هستند. حالا چند روزی است که ما با یکی از این تبهکاران آشنا شده ایم و او کسی نیست جز فریتزل 73 ساله که از 24 سال پیش تا همین 2 هفته گذشته دخترش را در یک زندان زیر زمینی محبوس کرده بود. اما خبرهای جدید از این حکایت دارند که او دستکم 6 سال پیش از آغاز جنایت های خود( 1978)، برای ساختن دژی محکم در زیرزمین خانه خود با 8 " در" که سه تای ِ درونی و انتهایی آن الکترونیکی هستند، طرح و برنامه می ریخته و آنها را اجرا می کرده است.

3- گویی قرار نیست این روزها، اروپا از آبرو ریزی دست بردارد. چسبیده به اتریش ( محل جنایات فریتزل) در آلمان سه جسد نوزاد در یخچال یک باب منزل مسکونی و نه در چاه های توالت دانشگاه یا دبیرستان دخترانه! یافت شده است. قصه از این قرار است که دو نوجوان گرسنه در غیاب پدر و مادر خود به سراغ یخچال می روند. اما همانطور که می دانید دزد ناشی همیشه به "کاهدون" می زند. طفلی پسرهای بیچاره یخچال را خوب زیر و رو می کنند، اما از ته اش سه تا جسد نوزاد و جنین عاید شان می شود. بعد پلیس و ادامه ماجرا . اما زیاد نا امید نشوید چرا که در پیشینه این خبر آمده است :چند سال پیش نیز یک زن آلمانی 8 تا ازجنین ها  و نوزادان خود را کشته، درون تنگ ماهی ( قرمز شب عید ) یا گلدان گذاشته و در باغچه خانه خود دفن کرده است. به همین سادگی!

میل مرگی عجیب در من است

مثل شباهت سین به اصوات سادگی

مثل شباهت زندگی به نون و القلم...والکاف

مثل شباهت پروانه و پری.

مثل شباهت عشق به حرف عین، به حرف شین،

به حرف قاف،

یا بازی واژه با معنا،

چه می دانم!

هرچه هست، همین است:

از همه گریزانم،از همهمه گریزانم.

سید علی صالحی

نان از سفره و کلمه از کتاب،

چراغ از خانه و شکوفه از انار،

آب از پیاله و پروانه از پسین،

ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته اید،

با رویا هامان چه می کنید!

سید علی صالحی 

شاید اگر زیگموند فروید هم الان زنده بود، نمی توانست رفتار این هموطن اتریشی خود را تحلیل کند. اما

 بی گمان نظریات میشل فوکو درباره  این موضوع راهگشا خواهد بود. جوزف فریتزل 73 ساله اعتراف کرده که از 24 سال پیش، دخترش را در یک سلول 60 متری زیرزمینی زندانی کرده و از او 7 فرزند دارد.البته یکی از بچه های دو قلو مدت کوتاهی پس از تولد(1996) می میرد و او کودک را می سوزاند.

الیزابت، دختر و به عبارتی قربانی جنایات این مرد، در سال 1984 در سن 18 سالگی  به ظاهرگم اما در واقع توسط  پدرخود شکار شده و زندانی می شود. بچه های حاصل از این رابطه بین 5 تا 19 سال سن دارند. سه نفر از آنها با مادر خود زندانی بوده و سه نفر دیگر نیز توسط این مرد بزرگ شده اند. او با جعل اسم و عنوان و با گرفتن امضای زوری از دختر خود و با طی مراحل قانونی، یه نفر ازاین بچه ها را به فرزند خواندگی می پذیرد.و نکته جالب این جا است که " رزماری" همسر این مرد و به عبارتی مادر قربانی از زندگی دو گانه این مرد اطلاع نیافته است.اما سرانجام پس از 24 سال ، وقتی " کریستین " بزرگترین فرزند به علت بیماری در بیمارستان به  کما می رود و مادرش ( همان قربانی ) از تلویزیون مشاهده می کند که تیم پزشکی خواستار ملاقات مادر این بیمار با او هستند به پدر خود ( مرد جنایتکار) اصرار می کند تا به بیمارستان برود. رفتن همانا و دستگیر شدن مرد 73 ساله همان. گویی خود این مرد هم از این زندگی دوگانه و جنایت آمیز خسته شده بوده است یا شاید هم

 می خواسته که همه عالم و آدم حاصل کار او یا قدرت او را ببینند.و گرنه برای چنین کسی برآورده نکردن ِ یک خواسته یا یک التماس کاری نداشت. نمی دانم...

پ.ن: آزمایش دی. ان. ای اعتراف مرد ۷۳ ساله را تایید کرد

تحلیلی از یک قربانی خشونت

Ah, kill me with thy weapon, not with words

shakespeare

انگار داشتن یک روز معمولی و بی دغدغه برای من و امثال من یک رویا است. کمتر از چهار ساعت پیش در مسیر برگشت از روزنامه به سمت خونه ، دور میدان توحید، غرق در اندیشه و غافل از دنیا و مافیها پشت چراغ قرمزایستاده بودم که به ناگاه صدای مهیب ترمز یک ماشین در سمت راستم ( اول بزرگراه چمران ) تمام افکار من که نه ، که تمام سکوت مرموز و خلوتی جمعه این میدان همیشه شلوغ  را به یغما برد. کاش فقط افکارمن و سکوت این میدان را به یغما می برد! سر برگرداندم. حالا صدای ترمز با صدای یک تصادم مهیب میکس  شده بود. جلوی پژویی(206) که چند ثانیه  پیش از مرز نگاه بی تفاوتم عبورکرده بود، جرقه ای زد، دودی برخاست و همزمان یک انسان روی هوا چرخ زد و روی زمین در خون خود غلتید. جوان موتور سوار حتی کلاه ایمنی هم نداشت.کاش آن سکوت  مسخره به یغما می رفت، اما یک زندگی که نه ، دودمان چند زندگی تاراج نمی شد.چقدر سخت بود و چه سخت گذشت وقتی خواهر راننده پژو اولین ضجه و ناله ها را  برای این فاجعه و خونین شدن جوان موتور سوار سر داد. از فاصله 30 متری می دیدم که زندگی یک آدم از جام ِ جان او برای همیشه بیرون

 می آمد. همه  از شعاع های مختلف میدان به محل حادثه هجوم آوردند، اما من اشتیاقی برای دیدن نداشتم.

لحظه ای در جای خودم ایستادم و به این فکر کردم کسانی که این آدم رو دوست دارند با شنیدن مرگ او چه زجری خواهند کشید و چه حالی خواهند داشت.

نمی دانم شنیدید یا نه که می گن حتی بد ترین و منفورترین آدم هم دستکم توسط یک نفر دوست داشته می شود و اون یک نفر هم مادر او است. در آن مکث کوتاه به یاد مادر ندیده ی این مرد افتادم.اما انگار خودم هم این انسان را دوست داشتم ...

میدان را پس از یکی دو دقیقه  ترک کردم اما طی چند ساعت گذشته آن صحنه ها در یادم رژه می روند. بد جوری به هم ریختم.شاید هم برای همین هم هست که به اینجا پناه آوردم...